Labyrint Moeder aarde en haar kind

Labyrint Moeder aarde en haar kind

Labyrinten om te bekijken en soms ook om ze te lopen, ervaren en beleven. <3

Het was me weer een weekendje wel!! Niet voor niets dat mijn health app na 100 km fietsen en 10 kilometer lopen ( in stukjes uiteraard) tegen me zei; “Great workout E’Anna, You did it!!!”
Daarbij opgeteld nog eens bijna 400 kilometer treinen , vele kapellen, prachtige kerken, 5 labyrinten en  heel veel mooie bijzondere ontmoetingen. Weer veel aan avontuur, indrukken en belevenissen die aan het rijtje kunnen worden toegevoegd. Dus vroeg een dierbare vriendin aan me “wat springt er nu uit deze keer? En zonder lang na te denken weet ik het antwoord wel……..

Zaterdag was dat het feit dat ik het inderdaad ECHT droog hield. Ik stapte in de trein toen de eerste dikke druppels vielen van wat een mega regenwolk was die over Limburg trok. Tussen nog een miezerbuitje door kwam ik in de Sint Servaas Basiliek bij het eerste weekend labyrint om van de genieten en te bewonderen. Daarna begon echt DROOG mijn fietsdag en genoot ik van al wat voorbij kwam. Het enige wat niet droog bleef was mijn rug, soms nat van het zweet en de work out 😉 Onderweg het 2e labyrint en na het 3e stapte ik in Sittard weer in de trein. En alsof het zo afgesproken was, uhhh ja… zoals het dus afgesproken was, binnen 2 minuten regende het weer pijpenstelen. Whahahahaha. En dan eenmaal in Venray toch weer even een droog stukje fietsen tot ik thuis was . Wonderlijk!!!

Zondag; het Labyrint in Olburgen, op een privéterrein bij een minicamping.  Ik had van te voren via email gevraagd of ik het Labyrint misschien kon bezoeken en ik was welkom. Ik had dus slechts een adres , een email en een hart gevuld met nieuwschierigheid , want dit Labyrint trok wel heeeeel erg aan me. Dus had ik me ook voorgenomen deze niet alleen te gaan bewonderen maar ook echt te gaan lopen, intens te gaan beleven. En dat is dus wat ik ook deed!!

Tot mijn grote verrassing lag er ook een heel klein en lief nieuw labyrintje wat ik dus eerst wilde beleven. Prachtig neergelegd in het gras met de wilde bloemen. Nog jong….. in energy maar veelbelovend!! Precies zoals ik me ook vaak voel, als een jong kind wat nog wil spelen en dansen, ontdekken en ervaren.

En zo stapte ik dus vanuit deze energy over naar het grote Labyrint. Ook in het gras, met heel veel wilde bloemen, Klein en geel, rode klaprozen tussen hoog gras, paarse distelbloemen, graanachtige, klaver en nog zo veel meer!!! Het is dus ook niet voor niets dat dit labyrint me in gesprek bracht met moeder aarde en ik me diep geworteld voelde, OER, met soms de neiging te willen dansen nog hield ik het op een half pirouetje in de bocht. Voelde ik via mijn handchakra’s de energy van moeder aarde via haar bloemen door mij heen stromen, werd ik een met hen. Streelde ik hun aura’s en zag ik hoe ook kleine spinnetjes en hun web, alsook vlinder, bij en zweefvliegje onderdeel waren van het geheel. Diep onder de indruk en dankbaar voor dat we deelden verliet ik daarna dit zeldzaam mooie labyrinth. In al haar eenvoud en haar immense energy. WOW. Ik heb een enkele bloem en wat groen meegenomen als aandenken, het ligt nu te drogen in mijn dikke boek Wereld Erfgoed. Hoe, wat en op welke manier dat past bij weer een creatieve uiting komt wel weer een andere keer.
Ik wil in ieder geval de 2 dames bedanken die me deze gelegenheid hebben geboden, Tonny en Janny;
https://www.facebook.com/voorrustennatuur/
https://www.facebook.com/detriskel/

OHMpunctuur

OHMpunctuur

Vanuit n diepe slaap schrok ik wakker. Ik moest me even oriënteren. …. Ja. .. ik lag in mijn bed. Ik hoorde de vogels buiten al volop fluiten, het moest dus al ochtend zijn bedacht ik. Toen ik mijn ogen open deed werd dat bevestigd door het licht wat door de spleetjes van het rolluik naar binnen sijpelde. Naast me zag ik heel even iets oplichten. Was dat mijn wekker? Was het al tijd om op te staan? In het schemerdonker pakte ik mijn telefoon en zocht naar het knopje. Wat vreemd… ik draaide de telefoon om en liet mijn vinger zoekend over het beeldscherm glijden. Ja, gevonden! Het scherm lichtte op maar veel kon ik er niet van maken zo zonder bril. Met mijn andere hand viste ik mijn bril van het plankje naast mijn bed. Verbaasd keek ik met de bril op mijn neus naar de telefoon in mijn hand. Niet zozeer omdat ik nu kon zien dat het even voor zessen was, maar omdat het de verkeerde telefoon was!!! Klaarwakker ineens besefte ik wat voor dag het was en dat mijn telefoon waarop de wekker was ingesteld beneden moest liggen. Niet dat die zo al af zou gaan hoor….. opgetogen zwaaide ik mijn benen het bed uit. Jaja vandaag was het dan zover! Een nieuw avontuur lag klaar om te ontrollen. De dag kon beginnen. Een uurtje later liep ik de deur uit om de bus te nemen voor het eerste stuk van mijn reis vandaag. Het was nog heel stil buiten op straat. Behalve de vogels was er niemand te zien nog. Deuren en ramen gesloten. Gordijnen nog dicht. Ondanks het vroege uur voelde ik de zon al warm in mijn gezicht, en samen met het frisse briesje beloofde het een prachtige dag te worden. Perfect weer voor de verjaardag van mijn soulsister dacht ik terwijl ik verder over de stille straten liep. Voor me op de stoep landde een ekster die vervolgens de hele straat vrolijk voor me uit huppelde, alsof hij wilde zeggen ” volg mij maar op het pad wat vandaag onder je voeten gaat ontrollen”. Een weg die als vanzelf ontstaat, het enige wat ik hoefde te doen is mijn voeten er op zetten en het avontuur te beleven en ervaren. Want vandaag ga ik met mijn #vrijreizen naar een bijzondere trainingsdag. Ohmpuctuur staat er op mijn uitnodiging. Goh en ik heb het de hele week Ohm resonatie genoemd…… Benieuwd naar de mensen die ik er ga ontmoeten ook want ik heb al zoveel over ze gehoord van weer een andere soulsister. Ik heb mamasan beloofd haar warme groet over te brengen.

En terwijl ik zo al mijmerend mijn berichtje schrijf zie ik dat we Utrecht alweer voorbij zijn. Time fly’s ….. net zoals ik me op vleugels gedragen voel. Wordt vervolgd……

Terug in de trein na een bijzondere dag. Ik resoneert nog helemaal na en voor heel veel van wat ik voel en ervaren heb kan ik voorlopig de woorden even niet vinden. IK en mijn HART stonden vandaag centraal. Ik mocht vandaag weer een soulmate ontmoet, ik als maan meisje met haar als zus de zonnendochter. Ook dat is te groot voor te weinig woorden. Ohmpunctuur betekend voor mij dat ik nog beter kan resoneren met mijzelf en de wereld om me heen, en mezelf kan en mag zijn om wie ik werkelijk BEN. Om van daar uit verder te gaan op mijn pad met alle steentjes die ik daarop tegen kom om op te pakken. Mijn lichtwerk voor geld heb ik altijd moeilijk gevonden…. De reden dat ik met mijn praktijk stopte, en ik ging werken op basis van uitwisseling van energy en diensten met gesloten portomonees. Dat ga ik nu veranderen. De portomonees mogen open voor giften en bijdragen zodat ik volgend jaar de 1e module OHMpuntuur zal gaan doen. Ik resoneert nog even na… en geniet van mijn terugreis, lekker in mijn coconnetje zie ik hoe de wolken als donkergroene vlekken over de velden glijden. Een ooievaar in het veld. Een ekster die door een open raam het station verlaat met zijn laatst gevonden hapje nog in zijn snavel. De tijd schiet voorbij en ik laat haar gaan…. Inmiddels zit ik op mijn vertrouwde plekje thuis aan mijn tafelbar. Ik resoneer nog steeds helemaal na op de voorbij gegane dag en hoe bijzonder deze was. Heel zachtjes oefen ik het tegen mezelf zeggen van mijn naam tijdens een inademing om hem daarna weer te noemen bij het uitademen. Verdomd lastig hoor!! Emmy IN, Emmy UIT. En ik merk dat het makkelijker gaat als ik mijn zielennaam uitspreek… E’Anna IN , E’Anna Uit probleem loos. Probeer het maar eens met je eigen naam……. In de stilte van mijn huis galmt ook de OOOoooHMmmmmmm, HARDOP!!! Voor het eerst in mijn leven durfde ik dat hardop vandaag met de rest mee, en ojeeeee wat voelde dat GOED Hoe sterk voelde ik de trilling van OHM door me heen gaan, durfde ik me te laten horen. Ik voelde me vandaag echt het huppelende ontdekkende kind wat danste en sprong  Ik loop door mijn huis en ruik de kaarsvetlucht uit de Annakerk ineens heel sterk, ik snuif eens goed en ruik ook de spray die gebruikt is in de kring… wat was het ook al weer voor spray??? Hmmmmmmm kan ik morgen dit bloesje nog een keer aan misschien denk ik……. De Anna kerk, gisteren avond las ik nog van alles over haar ontstaan en geschiedenis, en alle wendingen die het kreeg nadat de laatste Katholieke priester er afscheid nam. Anna…. “mijn Anna” en toen ik binnen kwam vulde het gevoel mij dat deze eenmalige OHMpunctuurdag hier speciaal voor MIJ hier was <3 Peter Gouw had het over de honderden toeschouwers…. Ik kende er wel een paar van ja <3 Wat voelde ik me er THUIS en VEILIG. Ik pak mijn briefje er nog eens bij een lees: Ik ben op aarde gekomen om VRIJ te zijn en te houden van alle mensen en alles samen te delen. Ik ben op aarde gekomen om mijn hart en intuïtie te volgen, spontaan, wat er ook maar binnen mag komen!!! En ik bedenk me dat ook al heb ik aan de andere kant mijn blokkades geschreven ( moeten bewijzen en aan verwachtingen voldoen bv naast al mijn lichamelijke beperkingen en blokkades) ik eigenlijk al heel trots kan zijn op mezelf. Want ik ben op de goeie weg!!! Ik leef, ik dans, ik geniet, ik reis en volg mijn hart. Ik durf te laten zien wie ik ben!! ECHT ben…. Naast alle aanpassingen en het “moeten” En toen de HARTboodschap als een bom insloeg liet Peter Gouw me met een stethoscoop mijn eigen hart horen en voelen en de tranen van geluk rolden over mijn wangen…. Ja….. Ik BEN <3

http://www.ohmpunctuur.nl/

Souvenir van mijn weggetje

Souvenir van mijn weggetje
Vandaag kozen we er bewust voor niet naar stad Faro te gaan op onze laatste dag maar dat we relaxed zouden gaan wandelen op “mijn weggetje”. Het waaide wat harder dan maandag toen we aankwamen maar het was verder heerlijk weer!!! Nadat we over het smalle bruggetje op de landstrook aankwamen vonden we al snel ons parkeerplaatsje weer aan het einde van de verharde weg. Ik wist eigenlijk wel dat het niet haalbaar voor me was het einde van het looppad helemaal af te lopen, maar bedacht dat alles wat kon en mocht mijn avontuur zou zijn!! En dus liepen we zo het houten vlonder pad weer op en genoten we van uitzicht, vissershuisjes etc etc Hier en daar worden de touwen naast het vlonderpad onderbroken en kun je gewoon het zand/strand opstappen….. Iets wat ik veelvuldig deed dus steeds als er iets was wat mijn aandacht trok. Soms was dat een kluwen touw, soms een resterend deel van een watervogel …… en soms…. gewoon omdat mijn gevoel me ingaf van het pad af te stappen!!!

Naast alle rommel rondom vissershuisjes die wel heel erg divers waren lag er ook veel met een bedenkelijke afkomst, ruimte voor vraagtekens zullen we maar zeggen…..
Nadat we al eeen heeeeel eind gelopen hadden en ik eigenlijk dacht aan weer teruggaan zag ik iets verderop een rijtje … uh ja… hoe zal ik ze noemen….minivissershuisjes/hokjes en dus ging ik ipv terug het pad weer af en stond wat te dralen en draaien. Want iets riep me…. hield me hier…. Ik keek eens om me heen en hoorde op de achtergrond het bulderen van de golven aan de andere kant van de landtong, aan oceaanzijde.Stel je je even voor, aanrollende golven met zware klokken en trommels en daarbij een fijne harp…… heb je een idee??? zoiets voelde ik dus……. maar waar was de harp???? Ik draaide en draalde en duwde op n ingeving met de punt van mijn schoen in het zand…. en daar was ze……. de harp/ de schelp!!!! Ik kan het niet uitleggen, wie het begrijpt…. begrijpt het!!!
Heeeel voorzichtig raapte ik haar op, volledig intact, met slechts 1 gaatje in de kop ( om op te hangen???) Ze voelde robuust en stevig als de klokken en de trommels, aan de binnenkant wit, parelmoer wit. Aan de buitenkant diverse tinten bruin en geribbeld. De snaren van de harp. Ik voel de kwetsbare trillingen door me heen gaan als ik haar vastpak. WOW wat een mooie muziek voel ik via haar IN mij 🙂 LOVE IT Het ultieme souvenirtje ~~~~ <3

Onderweg naar huis nog even een stop in n vissersdorp waar ik net als anderen mijn merk op het strand achterliet .

Igreja da Sao Lourenco

Igreja da Sao Lourenco

In een piepklein dorpje in de Algarve, Almancil, ligt op n heuveltje een heel bijzonder klein kerkje. Igreja da Sao Lourenco. In 1672 werd het gebouwd en het is zoooo mooi voor ons bewaard gebleven.

Afgelopen maandag, onderweg van Faro naar Albufeira reden we er aan voorbij voor we het in de gaten hadden! Zo klein is het dorpje dus. Vandaag gingen we dus opnieuw op zoek en vonden we het in een zijstraat na een bocht….. Het zonnetje scheen veelbelovend en dus stapte in na wat buiten rondgekeken te hebben vol verwachting naar binnen.Het allereerste wat me verbaasde was de weldadige koelte op mijn toen al rooie toet door de zon. En terwijl manlief

 buiten op een muurtje de schaduw van een boom verkoos zat ik binnen met open mond rond te kijken in dit blauw betegelde kerkje. Een heel verhaal ontrolde zich voor mijn ogen vanaf de blauwe tegeltjes in prachtige afbeeldingen. En al snapte ik niet alle details….. het raakte me tot in mijn ziel! Eenmaal weer buiten liep ik nog eens naar de achterkant van het kerkje naar de blauwe tegelafbeelding daar, vol in de zon maakte de afbeelding daar de verbinding met wat zich binnen afspeelde. Rug aan rug met het gouden gedeelte binnen…… De verbinding die ik binnen gevoelde had en waar de zon mijn ziel gevonden had.

En dit is het dan!…… “mijn weggetje”!!!

En dit is het dan!…… “mijn weggetje”!!!

Ik schreef er 4 januari al over hoe dit onder mijn aandacht werd gebracht
Mijn weggetje staat niet eens op de kaart! Het is slecht houten vlonderpad wat overgaat in een zandpad. Langs de harde weg ruimte voor toeristen en horeca, maar hier slechts nog vissershuisjes en natuur. Nu heel dicht aan de kust met in het achterland ook veel water, maar ooit lag de kust hier kilometers verderop waar nu slechts zee en rotsen zijn. Een natuurgebied wat nog precies zo is als eeuwen geleden als je de stad Faro even wegdenkt. 
Om hier te komen moesten we een heeeeel smalle brug over waarna je via een minirotonde links en rechts af kon. Ik wist meteen dat we links moesten zijn! Het is moeilijk onder woorden te brengen wat er met me gebeurde toen we aan het einde van de verharde weg stopten en ik uitstapte. Ik ging bijna door mijn knieën en moest me vasthouden aan de deurstijl van de auto. Enorme trillingen vlogen vanuit de aarde door mijn lijf. Gevolgd door een vlaag van blijdschap die me overspoelde. Het inmiddels bekende welkom thuis gevoel van weer een ankerpunt. Ik genoot dus van de wandeling. In de verte op het natte achterland zag ik een man schelpdieren rapen, met 2 emmers schuifelde hij gebogen steeds een stapje verder met in 1 hand n klein schepje wat steeds weer wroetend de natte grond in ging. Het leek even of ik er met mijn neus bovenop stond, tot mijn rug een venijnige pijnscheut gaf en ik weer met 2 benen op het pad stond. Heel even leek het nog of ik de rammelende schelpdieren in de emmers kon horen. Het jubelende
welkom thuis gevoel bleef de hele wandeling bij me en hielp me zelfs het strand op te gaan en daar te zien wat iemand van aangespoelde drijf(hout)bamboe had gebouwd. Maar ja, mijn lijf blijft mijn lijf, en genoeg is genoeg. Dus toen mijn benen me aangaven tot hier en niet verder zijn we omgedraaid en terug naar het pad gegaan. “Mijn weggetje” 

De grote Moeder

De grote Moeder

Meer dan 500 jaar geleden was er in de Algarve een bijzondere plek, hoog boven op een heuvel waar men naar zeggen toen al eeuwen de grote Moeder vereerden. Toen de katholieke kerk “voet aan de grond” kreeg werd deze heilige plek meteen aangegrepen om er een kerkje neer te zetten. Het staat er nog steeds! Wat een prachtige houten beschilderde panelen moeten het destijds geweest zijn. En de houten rondlopende zoldering bijna NOG mooier! Genietend heb ik binnen staan rondkijken. Als je het kleine kerkje uitloopt kijk je uit over een schitterend gebied. Vrije natuur omzoomd de groeiende stad Loule. Als je je dan omdraait zie je net achter het kerkje een enorme witte koepel. Ook een kerk. Een Mariakerk. Nog nieuw en bijzonder in vorm en uitvoering! Voor mijn gevoel werd de grote Moeder daarmee een klein beetje in haar ere hersteld. En zoals zo vaak was de deur open die gesloten hoorde te zijn. Een man was binnen aan het vegen…. en dus kon ik de serene stille ruimte in gaan en liep ik mijn tenen naar voor om deze stilte niet te verstoren . Helemaal tot voor aan bij het enorme Mariabeeld. Daar stond ik even stil en sloot mijn ogen en leek het even alsof de stroom mensen uit de vroegere jaren eeuwen geleden zich vermengden met de huidige gelovigen in hun Maria processie. Ik sloeg mijn ogen open naar haar op, Maria voor me….. en een fractie van een seconde leek het alsof ze naar me knikte. Een golf aan ongeloof en emoties overspoelde me….. en ik deed enorm mijn best weer “vaste grond onder mijn voeten” te voelen. Helemaal natintelend met iedere stap (vanuit Moeder Aarde) die ik daarna richting auto zette….. voelde ik het in de auto langzaam wegebben. Wow wat moet dit al eeuwen inderdaad een bijzondere plek geweest zijn en hoe mooi deze via Maria in ere is hersteld. Een bijzonder Anker gevonden weer!

Tranen

Tranen

Mooi hoe tranen van angst en verdriet zo eenvoudig ineens tranen van geluk kunnen zijn……

Bizar weer…….. Eind van de maand gaan we een midweekje naar Portugal. Naar de Algarve. En terwijl ik aan het surfen was naar leuke dingen daar en maps aan het bestuderen  om al een beetje wegwijs te worden, waar ligt de luchthaven, hoe zouden we kunnen rijden naar ons appartementje, wat is een mooie route etc etc Terwijl ik dat dus deed werd ik steeds teruggetrokken naar een klein stukje maps aan de kust onder Porto. Ik had al gezien dat daar een natuurgebied lag, Formosa. En dus zocht ik naar eventuele dagtochtjes daar. Al wat ik vond was birdspotting en prachtige natuur……. Een beetje teleurgesteld was ik wel eigenlijk…. want die aanblik op maps van dat smalle weggetje daar gaf me de tintels en kriebels over heel mijn lijf om vuurwerk te veroorzaken in mijn kruin. En die natuurgebied trips klopte er niet bij………

Een lieve vriendin kwam recent op kantoor even langs, (zij komt daar in Portugal ook vaker. Heeeel vaak zeg maar gerust, haha) en dus vroeg ik haar naar “dat weggetje”. Ze zou thuis samen met haar wederhelft eens kijken! Ik kreeg een zeeeeer uitgebreide omschrijving van heel veel leuke dingen en precies hoe we er konden komen. Maar helaas…… niks over “mijn weggetje”……..

Vanavond zat ik na een moeilijke emotionele dag op mijn eigen stekkie aan de bar en bedacht dat ik hoognodig positieve energy nodig had . En dus is vakantievideootjes kijken dan een super goed plan . Toch?? Voorpret en genieten van een vakantie -to-come. En als 1e filmpje klikte ik dus DEZE aan. Meteen bij de eerste beelden waren daar weer de tintels, de tintels die me vertellen dat er “ïets”bijzonders is…… Een signaal, opletten!, hier moet je zijn, even aandacht aub, etc etc en het vuurwerk in mijn kruinchackra. Met een smile die bijna niet meer op mijn gezicht paste stuurde ik het filmpje door aan mijn vriendin, met de vraag, weet jij heeeeeeel misschien waar dit is??
Ja je raad het al he!!! Dit is dus “mijn weggetje” Ik weet nu waar het ligt! en natuurlijk wordt dit een bijzonder doel in onze korte vakantie daar.

Dank je wel lieve spirits, gidsen en allen meer……
You made my day!!!
  

Lux et Terra, de Zonnetempel Lierop, Brabant, Nederland

Lux et Terra, de Zonnetempel Lierop, Brabant, Nederland

Info: http://www.lux-et-terra.nl/home.html

Het zonnetje scheen vanmorgen heerlijk toen ik met de auto op weg gingen naar Lierop. Dankzij het kiezen van de kortste route van MarieMarie was het een heerlijke rit die via via door groene laantjes , leuke volkswijken en mooie weggetjes liep. Ruim voor de middag kwam ik aan bij het “landgoed” Lux et Terra waar niet alleen het atelier van Lucien van de Eerden ligt en volop ruimte voor kunstenaars uit de wijde omtrek om hun beeldhouwwerken te komen creëren, ook ligt er oa een hele mooie grote Zonnetempel. En dat was voor mij de voornaamste reden van dit bezoek vandaag. Terwijl ik over de slingerpaadjes lang hardwerkende kunstenaars liepen, hier en daar een praatje maakte en me langzaam zo onderdompelde in de energy van het landgoed, kwam ik aan bij het atelier in het midden ongeveer van het terrein. Lucien was er nog even niet en dus liep ik door via een zijpad naar een ander gedeelte van het landgoed en zag toen in het groen verscholen de zonnetempel liggen. Door het hoge en nog vochtige gras liep ik naar de tempel toe. Langzaam wandelende ik langs de rondingen van de diverse gedeeltes tot aan het pad naar de ingang van de tempel. WOW daar voelde ik hoe de energy naar me toe kwam golven vanuit t labyrint wat daar binnen lag. De rondingen verder volgend kwam ik aan bij een brede tap die me naar een groot plateau bracht. Bovenop de dat plateau was een ander trapje waardoor je Nog een niveau hoger kon komen. Voorzichtig liep ik ook dat trapje op en voelde hoe de trillingen in mij zich verhoogden. Boven aangekomen leek t wel alsof ik op een massieve muur stuitte. Verder dan de rand kon ik daardoor het plateau niet betreden en dus ging ik op de rand zitten met mn voeten op de traptreden om eens goed te “voelen” wat dit allemaal met me deed. Een sterk mannelijke energy die heel hoog was in trilling voelde ik om me heen en ook door me heen gaan. Ik werd er zo wiebelig van dat ik de trap af alleen op mn billen aandurfde treetje voor treetje. Weer terug op het midden plateau keek ik nog eens goed om me heen en zag verschillende patronen en symbolen ingelegd in de stenen.

Aan de ene kant een vlak verdeeld in 3 grote vierkanten met centraal het zonsymbool. Aan de andere kant een vierkant met een zonnesymbool en eromheen 4 halve zonnen aan iedere zijde 1. Met de wichel aan de wandel leverde leuke en vooral duidelijke verschillen op die er op neer kwamen dat de zon centraal de tegenpool energie was van wat er omheen gelegd was. De zon centraal voelde als een wervelwindje omhoog en de energie eromheen sterk omlaag trekkend en aardend. Bij de zon met de 4 halve zonnen eromheen bleek dat t links om lopen of rechtsom lopen nog een dimensie toevoegde.

De tempel zo verkennend en voelend ontdekte ik naast t plateau nog vele onverwachte dingen, trapjes, hoekjes, minivijvertjes, ingelegde symbolen etc etc. Uiteindelijk kwam ik weer aan bij de ingang van de tempel ( The Inner Circle) en wist ik dat t tijd was om het labyrint te gaan lopen. . Ik zal niet verder uitweiden over wat deze reis op het labyrint me verder aan inzichten bracht….. Ik heb het tot uitdrukking gebracht in de 2 foto’s met de tekst erbij zoals je hieronder zult zien. “Met het kiezen van je positie, bepaal je je perspectief

Glastonbury; Chalice well, White spring en TOR

Glastonbury; Chalice well, White spring en TOR

Door Glastonbury lopen 2 leylijnen, de Marylijn- vrouwelijk en Michael lijn- mannelijke lijn. Die 2 leylijnen omlijnen letterlijk de heuvel waar TOR op staat en komen daar samen in wat men noemt de hartchakra van moeder aarde in/op TOR dus. De heuvel is de hartchakra.

Op ieder van de lijnen ligt een bron, White spring, de mannelijke bron en Chalice Well de vrouwelijke bron. 2 heel verschillende soorten water, de een met een witte afzetting in de kom waar t water stroomt, en de ander rood door een zeer hoog ijzer gehalte. T water uit Chalice well smaakt sterk prikkelend en tintelend, uit White spring zwaar en moeilijk te omschrijven. Als je de waters samenvoegt heb je een heerlijk verfrissend zacht water. Mijn opdracht in 1 zin was de mannelijke en vrouwelijk energieën samen te laten komen en te laten versmelten met elkaar en zo eenheid te vormen in Gaia en het universum. Doorstroming. Onderaan het artikel de tekst van de 2 meditaties die ik daarvoor samen stelde.

We bezochten dus White spring en gingen daarna naar de tuin van Chalice well met al zijn bankjes en verborgen plekjes om je terug te kunnen trekken en bv te mediteren. Daar zagen we heel bijzondere dingen in de kleinste dingetjes. Zoals bv een vogeltje met maar 1 pootje wat maar voor onze voeten op en neer bleef scharrelen in de bladeren. Een plek waar we de energie heel duidelijk door ons heen voelde gaan. De meditatie die we daar deden versterkte dat gevoel natuurlijk enorm en vol tintels hebben we daarna nog genoten van de tuin en de bomen. Prachtige en bijzondere foto’s heeft dat ook opgeleverd. Een mooie heldere kristal die onderdeel was van de meditatie/ritueel heb ik achtergelaten in de muur bij de Well in een uitsparing die er voor gemaakt leek te zijn.

Het terrein van de Abby is een verzameling van ruïnes en overblijfselen van een enorme kathedraal uit de middeleeuwen ( mannelijke energie) en een kleinere kerk/kapel ter ere van Maria, de Ladychapel (vrouwelijk). Ook hier in dit kerkje lag een bron….. Mijn vriendin voelde zich er enorm door aangetrokken maar wist niet dat DAT dus Ladychapel was. Het heeft veel emoties losgemaakt waar we ook healing bij ontvingen. Zonder enig hulpmiddel kon ik voelen waar de leylijnen liepen en de krachtbronnen van energie die vervolgens op die plekken heel sterk vanuit de aarde door je heen stromen en je opladen met….. energy….

Ons voornemen was om de zondagochtend voor zonsopgang op te staan en t pad vanaf B&B Spiral naar boven te lopen, Tor op om daar onze volgende meditatie/ritueel te doen. Dat werd een verhaal apart!!!

6.00 We liepen vanaf onze B&B Spiral dus t pad in naar boven. Het eerste stuk nog gewoon verhard, tussen wat huizen en bomen. Na t laatste huis werd t een natuurpad zonder enige verlichting, aardedonker en drassig door de nachtelijke regen die gevallen was na een wolkeloze schitterende zaterdag. Met t licht van onze mobieltjes (met zaklamp-app) liepen we voorzichtig verder. Maar al bij de derde stap ging t mis. Ik gleed uit en ging keihard onderuit. Plat op mijn bek zeg maar gerust met een enorme klap kwam ik languit terecht in de modder. Je snapt wel dat t me meteen duidelijk was, “dit is niet t juiste pad!!”

Voorzichtig ben ik opgestaan en we hebben ons resoluut omgedraaid om terug te gaan. We hadden geen idee van andere mogelijke wegen of paden… daar hadden we niet naar gekeken of gezocht vooraf…. Dus zijn we in de auto gestapt en hebben geheel op intuïtie onze weg gezocht. Hier links, daar rechts etc. Een bordje met “TOR voetpad” Die weg in… nee niet goed!! In de achteruit en terug en verder. Na ruim een kwartier kwamen we tussen weilanden uit bij een ander pad. Dat was waar we moesten zijn!!! Een verhard pad wat overging in een verharde trap na de laatste rand met beschutting van bomen keken we uit op het laatste stuk door de omhooglopende velden met gras en daarboven dus TOR. Het waaide enorm daarboven en t was nog steeds donker. Door de bewolking ook geen maan of sterren. We wilde beginnen aan t laatste stuk van t pad met trap naar boven waar ik ineens enorm duizelig werd en weer bijna viel. Ok ok boodschap was duidelijk. HIER stoppen!!!! In de luwte van de bomen stond een hekje om tegen aan te leunen en daar zijn we gaan staan voor de meditatie/ritueel. In mijn ene hand t kristal en in de andere de tablet met de MP3 meditatie erop. Na de eerste zin werd t ineens windstil !!!! en kwam de energie met hulp van de meditatie in volle lagen door en over ons heen. Wauw!! Wat een krachten!!! T bleef windstil toen de meditatie afgelopen was en zagen we voor onze ogen van alles gebeuren daar op de berg bij en rondom Tor. Ik heb letterlijk door de nevelen mogen kijken. Zag mensen lopen, gehoornde, elfen, en druïden. Zag de oude kerk in zijn geheel zoals die ooit was en waar de toren Tor nu alleen een overblijfsel van is. Maar uit de tijd daarvoor zag ik dus ook de bomen en de optocht van mensen in een ceremonie. Ik zag een soort van vuurwerk, sparkels van licht die alle kanten op schoten en terwijl t langzaam licht werd zag ik de aura van moeder aarde over de hele heuvel golven in al zijn kleuren en pracht, stralend. Ook de toren Tor straalde alsof er een groot vuur in brandde wat licht gaf. Ik voelde me geheel opgenomen in deze energie, alsof ik er middenin stond , t ging door de kern van mijn wezen en maakte enorm veel emoties los. Ik heb dus ook staan huilen als een klein kind. Zelfs nu ik erover schrijf welt t weer in me op, zo sterk was het. Na ruim een uur was het helemaal licht en voelde we langzaam dat het weer waaide en wij eigenlijk vaststelden dat we verkleumd en koud waren. Tijd om terug te gaan en warm te worden met een warme douche en ontbijt met koffie!!!

Op de terugweg kwamen we nog een zuil tegen met een Keltisch teken en een soort van bel. Tussen 2 bomen met in steen 3 zwanen gegraveerd. We voelde beide dat dit een zeer sterk symbool was maar kende het niet. Zelfs toen ik thuis op internet ben gaan zoeken heb ik er geen verklaring of uitleg van gevonden, behalve t verhaal van de zwanen en slecht 1 fotootje van een ander die er geweest was…

Na douche, ontbijt en uitchecken zijn we terug gegaan naar de tuin van Chalice well en hebben daar in alle rust genoten van al wat er was gebeurd. Een uurtje eerder dan de planning besloten we alvast aan de terugreis naar Bristol vliegveld te beginnen. Om de vele smalle binnenweggetjes niet weer tegen te komen ( zoals op de heen weg) hadden we navraag gedaan wat een goeie route zou zijn om via de borden te volgen. Wells-Cheddar-Bristol dus.

Zo gezegd zo gedaan hebben we die borden gevolgd. Na Wells stond er een bord Cheddar links af, de Tomtom die ook aan stond zei rechts…. Ik zei dus zo meteen links af he… maar ze ging dus rechts terwijl ze me met grote ogen aan zat te kijken. “Wat doe ik nu” zei ze toen…. Tja, je gaat dus rechts af…. zei ik. Omdraaien? vroeg ze me…. Nee zei ik ,rijd maar door, zal wel zo moeten. En zo kwamen we op een slingerweg tussen hoog opgestuwde rotsen met hier en daar bomen en steile wanden waar grotingangen soms zichtbaar waren. Het wemelde er van de schimmen en er hing een heel onaardse energie. Op een inham met parkeerplaats zijn we gestopt om dit alles te bekijken en op ons in te laten werken. Heel bijzonder!! Achteraf heb ik met Google Earth gezocht en de weg gevonden. Cliffroad heet het en is een omweg om ook in cheddar te komen. Een smal gebied vol steile rotswanden die ooit door aardlagen omhoog gestuwd zijn in een verder glooiend gebied met veel gras en bossen doet daar vreemd aan. Slechts 1 slingerweg door dit smalle gebied wat zo anders is. Nog steeds onder de indruk zijn we in Cheddar gestopt voor fish and chips en we voelde hoe de energie van dit dorp ook heel sterk was maar anders…. T gaf een gevoel van omhuld worden door tintelingen, maar aan de buitenkant dus van de benen op de huid etc. en niet door ons centrum. Behoorlijk uitgeput kwamen we mooi op tijd aan op t vliegveld en hebben daar gewacht op vertrek. Alles verliep vlekkeloos, ook t laatste stuk met de trein naar huis nog vanaf Schiphol. Zonder haasten of rennen haalden we de trein en onze overstaps.

 

Onderstaande tekst en meditaties voor Glastonbury had ik ingesproken en als MP3 op de tablet gezet zodat we ze terplekke als geleide meditaties konden volgen en mee beleven. Ze zijn ontstaan door delen die ik op internet vond samen te voegen, aangevuld met influisteringen van de spirits.

De kristallijnen healing meditatie ( in Chalice well garden), bij beide bronnen laten we een bergkristal achter. Chalice well en de White spring.

Het helen van een krachtplek kan gebeuren door je af te stemmen op de plek vanuit liefde en integriteit. Het kan zijn dat je beelden krijgt van wat er in het verleden is gebeurd. Heling betekent het eren en waarderen van dat wat er is, zonder oordeel. Hierdoor kun je instrument zijn voor liefde en openheid, zodat het ‘water van de ziel’ weer kan stromen.

Ik nodig je uit voor deze Kristallijnen meditatie. op elk moment dat het beste bij je past. Vind een stille, rustige plek, Ga comfortabel zitten om diep adem te kunnen halen. De zeven maal zeven ademhalingen kunnen worden gescheiden door intervallen van comfortabele ademhaling om jezelf voor te bereiden op de komende ronde. Het is een aangename, rustige methode. Voel geen behoefte om iets te forceren, gewoon ademen en zo laat je de stroom dieper en dieper in je kristallijn toe. Jij bent het die dan schijnt.

De eerste zeven inademingen en uitademingen gaan over de voorbereiding van je lichaam. Elke inademing nodigt genezing uit, het wissen van trillingen in je systeem, terwijl je uitademt stuur je alles mee wat je niet meer kan dienen in je lichaam, geest en hart. Aan het einde van de eerste zeven ademhalingen creëer je een Gouden Bubble om je heen zodat je beschermt bent met de hoogste en meest beschermde trillingen.

Met de tweede zeven diepe in- en uitademingen opent je je hart naar het Hart van Moeder Aarde. Iedere diepe langzame ademhaling verdiept de verbinding.

De derde zeven ademhalingen verbinden je met het Hart van het Universum. Stuur je liefde voor het Universele centrum met iedere uitademing en voel hoe iedere inademing de eeuwige verbinding verdiept.

De vierde zeven opent je fysieke lichaam naar de Kristallijnen Licht codes om naar het centrum van je lichaam komen te uit het hart van het heelal, door het Licht van de Zon. Met deze zeven ademhalingen open je je hele lichaam voor deze meest bijzondere trillingen. Ze komen naar beneden door je chakra’s, door je fysieke lichaam. Dit is volledig doorlopen aan het einde van de zevende inademing, terwijl je 7euitademing alles perfect afsluit.

Voor de vijfde ronde verlaat je in gedachte je lichaam, om de hele planeet van bovenaf te kunnen zien. Onze geliefde kleine blauwe parel die onze hulp nodig heeft en zich graag in staat stelt om zichzelf te openen voor de komende Kristallijnen Licht golven van het Hart van het Universum. Met de inademing mag je een enorme hoeveelheid energie nemen van dit universele licht, terwijl je uitademt stuur je het naar het hart van de planeet. Aan het einde van de zeven ademhalingen, die via ons de energie verzonden heeft zie je hoe een Kristallijn Witte glimmende bol gevormd wordt rond Gaia.

Voor het zesde zeven ademhalingen gewoon comfortabel ademen. Je vindt jezelf terug in je lichaam en je kunt voelen hoe deze mooie glimmende witte bol langzaam een persoonlijke sluier om je heen vormt, rond het silhouet van je fysieke lichaam. Uw gereactiveerd Kristallijnen Lichaam is in perfecte afstemming met het kristallijnen lichaam van de planeet.

De zevende zeven ademhalingen trekt het kristallijnen lichaam dichter bij het fysieke. Het inademen helpen je fysieke cellen om het kristallijnen licht te ontvangen, terwijl je ademt wordt het kristallijnen veld rond je sterker, het aansluiten met de prachtige glanzende witte bol over de hele planeet en allen die het al eerder ontvingen. Gewoon ademen en laat de stroom dieper en dieper toe in je kristallijn. Jij bent het die nu schijnt. Neem de tijd met rustig ademhalen om weer helemaal terug te komen in het hier en nu, in de tuin van Chalice Well.

“De heilige wateren van Glastonbury (de rode en witte veren op de aarde) waren ons grootste gereedschap voor dit werk”. Glastonbury is een zeer belangrijke plaats vanaf het begin van de menselijke geschiedenis. De speciale energie van deze heilige plaats – gesymboliseerd door alle gerelateerde mythen en legenden hier-, is een levende bibliotheek door eonen van tijd voor veel van onze oude wijsheid. Dit is een van de meest krachtige plaatsen op aarde met betrekking tot de Goddelijke Vrouwelijke energieën. Dit is inderdaad een plaats met sterke Lemurische trillingen. Chalice Well, de zeer speciale veer, de Rode veer in Glastonbury vertegenwoordigt de Goddelijke Vrouwelijke in een van de meest pure vorm. Het samenvoegen van deze twee speciale veren activeert de Lemurische energie. Her-vereniging versterkt het Goddelijke Vrouwelijke en zal een speciale Lemurische etherische bibliotheek openen voor ons allemaal. Er is een levende bibliotheek die wacht om te worden geactiveerd in Glastonbury. Dit is een heilige bibliotheek vol met wijsheid uit de oudheid over het volledige spectrum van het Goddelijke Vrouwelijke daar. Deze etherische informatie is na eeuwen van rust klaar om ieders hart te raken, en klaar om zijn speciale vibratie en licht uit te stralen naar onze geliefde Gaia. Het was gesloten en alleen toegankelijk voor enkele tot deze tijd, totdat er genoeg harten bereid waren door middel van hun meditaties hierom te vragen.

Je kunt dit doen door in je meditatie je hart te laten versmelten met de Grote Centrale Zon Crystal in het centrum van de Aarde. Je kunt deze verbinding maken door middel van ademhaling en het verzenden van je liefde, stuur je licht en liefde naar de Grote Centrale Zon. Met deze bewuste re connectie ben je er klaar voor om te gaan waar je maar wilt. Je wordt dan uitgenodigd om terug te komen naar het Heilige Centrum van het Goddelijke Vrouwelijke en om de unieke energie van deze plek te voelen. Er is een Heilig Vuur in het heilige centrum. Het is een regenboog vuur waar alle zeven heilige vlammen in te zien zijn en kan worden gevoeld. Met bewuste ademhaling kun je je hart laten samensmelten met de heilige vlammen, stuur je liefde voor elk van hen. Voel hoe de zeer speciale trilling van hen een ‘dans’ met het centrum van je hart start. Voel de diepe vreugde en lichtheid. Nodig de genezende empowerment energie van de vlammen in je hart uit. Het is belangrijk om nu een zeer diepe maar zachte ademhaling toe te passen. Wanneer je hart is gevuld kun je terugkeren naar het centrum van je lichaam.

En nu komt een volgende deel van deze meditatie. Je hebt een heleboel van deze speciale energie in je hart van het Heilige Centrum. Eerst gaan we energetisch de twee bronnen verbinden. Stuur je liefde en licht het eerst naar de rode bron. Zie de heilige bron met deze speciale veer in het hart van het heilige Centrum van het Goddelijke Vrouwelijke. Dan neem je liefde en licht en breng ze naar de Witte bron van Glastonbury. Door onze pure en met liefde gevulde intentie, zullen de twee heilige wateren samen voegen tot eenheid in onze meditatie. In het pad van dit goddelijke samenvoegen kunnen we beroep doen op de krachtige zeven heilige vlammen uit het heilige centrum. We zien het als een grote vlam van de Zeven Stralen verschijnen. Onze liefde en bereidheid brengt deze vlam naar de oppervlakte, ze beginnen te schijnen boven de samengevoegde bronnen in hun zuiverste vorm. Dan kunnen we visualiseren dat deze enorme prachtige regenboog vlam, als een symbolische slang naar de heuvel vloeit, tot aan de Tor, Tor is een van de zuiverste en het sterkste symbool van het Goddelijke mannelijke. Deze symbolische beweging zal helpen om de langverwachte goddelijke Balans terug te brengen in ons hart en door ons hart terug in de Kristallijnen Grid en door het rooster terug in onze geliefde Gaia en door Gaia terug in het hart van het heelal. Zie de regenboogvlammen, als ze hun kostbare vrouwelijke kracht uitstralen. Zie de enorme vlam die de grootte van St Michael Tower heeft op de top van de Tor nu. Visualiseer hierin hetzelfde soort regenboog vlam zoals u hebt gezien in de Heilige Centrum, Stuur uw liefde en licht erheen en zie hoe het steeds sterker wordt door je intentie. Zie hoe door de regenboogvlammen de mannelijk en vrouwelijke energie zich vermengd. Tenslotte zal in deze enorme regenboogvlam een symbool zichtbaar worden, een speciaal Eternity Symbool. We zien hoe dit VIOLET gekleurde symbool via het kristallijnen raster versmelt met Gaia. En via Gaia ontvang je het weer terug in je hart. Je hart wordt het centrum van deze oude formatie. Voel de sensatie in je hart, de verbinding met het hart van de planeet. Je voelt het pulseren in je hart. Alsof je hart is aangesloten op het elektriciteitsnet door middel van het symbool. Je hebt nu recht om binnen te treden in de heilige etherische bibliotheek via het midden van het eeuwigheid symbool kun je de deur ernaar toe in het midden van je hart openen. Glastonbury opent zijn oude Lemurische bibliotheek naar je hart, en voor de planeet. Met een paar keer diep adem aan het eind kom je weer helemaal terug naar je lichaam. Open je ogen en voel in je hart wat zojuist gedaan is door ons samen. Bewaar deze trilling in je hart, de hele dag lang. En stuur je liefde de hele dag lang aan de regenboogvlam. Hart van de Kosmos is nu verbonden met het Hart van onze geliefde Moeder Aarde. De mannelijke en vrouwelijk energie zijn hier op deze bijzondere plek in de hartchakra van moeder aarde samengekomen en versmolten tot 1.

De Oude Linde Sambeek, Limburg, Nederland

De Oude Linde Sambeek, Limburg, Nederland

Info: De Linde van Sambeek is een zeer oude, omvangrijke Hollandse linde (Tilia x europaea) die staat langs de doorgaande weg in het zuiden van het Noord-Brabantse dorp Sambeek. De boom heeft een geschatte leeftijd tussen de 350 en 500 jaar en heeft een stamomtrek van 7,97 meter (in 2004). Hiermee is het zowel de dikste als de oudste linde van Nederland.

Bron: wikipedia, https://nl.wikipedia.org/wiki/Linde_van_Sambeek

Het is een mooie zomerse dag in Augustus. Ik ga op pad naar Sambeek in Limburg om de oude Linde te bezoeken. De grote weg vermijdend, over binnen weggetjes kwam ik ’s middags aan in Sambeek. Al van een flinke afstand zag ik haar staan, de oude Linde. Het was alweer een tijd geleden dat ik haar bezocht had en ook een ander jaargetijde. Ik voelde op afstand haar krachten al aan me trekken, me welkom heten. In plaats van nog sneller te gaan rijden dat laatste stuk , stopte ik, stapte uit en liet deze indruk van afstand eerst op me in werken. Wat stond ze er groot, imposant en groen bij!!! Heel anders dan vorige keer. Ze stond te stralen in de zomerzon en ik zag hoe haar aura trillend om de boomtop heen bewoog en z’n energy uitwisselde met de lucht eromheen. De kleine wriemelende energiebolletjes die in en uit de aura van de Linde zwommen en door elkaar heen kriebelden. Hoe langer je er naar kijkt hoe meer licht zo’n aura lijkt te gaan geven. Ik kan het iedereen aanraden dit te leren zien!! Het is intens genieten om dit gade te slaan. Ik wist natuurlijk dat ik me zo ook in die aura van de Linde zou gaan begeven en verheugde me op haar kracht en uitwisseling van energy.

Ik parkeerde mijn autootje op het grasveldje bij de boom. Met alleen mijn kleine fototoestel in m’n hand liep ik naar de enorme stam toe en ging er met m’n rug tegen aan staan om even te genieten van de kracht en ondersteuning die de oude Linde kan bieden. Want dat herinnerde ik me nog wel van vorige keer. En terwijl ik daar zo stond en ik de energy door me heen voelde stromen merkte ik het verschil met de vorige keer op. Lag dat aan het jaargetijde? Of was er iets anders aan de hand? (Nu ik er op terug kijk weet ik dat het verschil in MIJ zat )

Ik nam dus een stap terug en keek eens goed naar de Linde, liep langzaam om haar heen en liet wat ik zag en voelde diep op me inwerken. Hier en daar legde ik mijn hand op haar boomschors om te voelen hoe de energy stroomde. Halverwege mijn ronde zag en voelde ik dat er iets bijzonders aan het gebeuren was. In een enorme scheur van de boomstam zag je een soort holle boom met daarin een los ervan staande stam, een nieuwe kern zou ik t willen noemen. Ook daar legde ik mn hand op de nieuwe boomstam in de kern en voelde hoe anders de energie stroom daar voelde. En toch waren binnenstam en buitenstam op diverse plaatsen nog met elkaar verbonden. Op vele plaatsen hebben mensen hande(linge)n een poging gedaan de buitenstam te behouden met staaldraad en enorme pinnen. Maak ook de boom zelf had zo haar verbindingen wel gelegd. Ik zag hoe gedeelten van de buitenstam het aan het opgeven zijn, niet langer kunnen overleven…. Er was een spel aan verbindingen en doorkijkjes in open oude knoesten en zich spreidende takken, oude buitenkant die uiteen week om nieuwe takken van de binnenstam de ruimte te geven in hun weg naar buiten. En toen ik omhoog keek zag ik duidelijk hoe vanuit de kern de nieuwe stam een prachtige boomtop vormde met daaromheen nog stukken van de oude omhullende stam met zijtakken die ook bovenin de nieuwe kern nog beschermen tegen harde wind bv.

Ik voel heel duidelijk hoe deze boom me het haar verhaal een boodschap mee wil geven. Hoe ook bij mij met de veilige oude schil om mij heen mijn nieuwe innerlijk IK mag groeien. Hoe het oude me dus ook beschermd en niet alleen belast. Hoe het innerlijk IK door de bescherming van het oude omhulsel veilig en beschermd zich kan ontwikkelen. En sommige mensen zullen mijn oude buitenkant zien. Sommige mijn nog kwetsbare nieuwe binnenkant, en sommige beide . Maar ik begrijp dat dankzij deze manier van groeien ik diezelfde boom wordt als die ik hier zie staan, een boom die iedere storm weet te overleven, waar mensen onder kunnen schuilen en bij op mogen komen laden. Het is net als bij deze boom de vraag wat je zoekt. Zoek je blaadjes en takjes om iets leuks van te maken? Zoek je beschutting voor de zon, of juist voor wind en regen? Kom je wat extra energy halen om even op te laden? Alles kan en mag zolang we de oude Linde respecteren en liefde geven. En van deze liefde groeit de Linde weer een beetje meer.